Του Δημήτρη Ιατρίδη

  Όταν ο αείμνηστος Μάνος Χατζηδάκης έλεγε ότι “η μουσική ανθρωπεύει τον άνθρωπο”, ποτέ δεν θα φανταζόταν ότι θα βρεθούν κάποτε άνθρωποι που στο όνομα της μουσικής, θα προκαλούσαν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε όμορους Δήμους, με την διεκδίκηση ενός μουσικού σχολείου!

Όλα βέβαια εξαρτώνται από την μουσική παιδεία του καθενός και τον τρόπο που προσεγγίζει το κάθε είδος της.


Στα χρόνια της Άγριας Δύσης, ο ήχος του πιάνου ήταν συνώνυμος του ήχου ενός πιστολιού... Και συχνά οι άξεστοι μουσικά καουμπόϊς, διασκέδαζαν σκοτώντας τον πιανίστα!

Γι΄ αυτό σε κάθε σαλούν υπήρχε η απαραίτητη πινακίδα: Μην πυροβολείτε τον πιανίστα!

Χωρίς να διευκρινισθεί στατιστικά αν αυτή λειτουργούσε αποτρεπτικά ή προκαλούσε περισσότερους φόνους...

Αργότερα όταν ο πόλεμος “μπήκε” στον κινηματογράφο, ανακαλύφθηκε και το ανάλογο είδος μουσικής που θα “έντυνε” τις ταινίες.
Με πιο αντιπροσωπευτική την ταινία “Κονσέρτο για πολυβόλα”, όπου ο δημιουργός της αναμοχλεύει την αλληλεπίδραση ενός πολεμικού οργάνου στην μουσική και το αντίθετο.

Ένα τέτοιο “κονσέρτο” ακούστηκε τελευταία στην παλλόμενη από πολεμικές ιαχές τοπική επικαιρότητα, με αφορμή την ίδρυση ενός μουσικού σχολείου στην πόλη της Καστοριάς. Που θεωρήθηκε “casus belli” από τον “αδερφό” Δήμο του  Άργους Ορεστικού!

Και άρχισαν τα όργανα...
Με τον δήμαρχο να “ντουμπλάρει” τον Γιάννη Βόγλη στους “Γενναίους του Βορρά” και να “πυροβολεί” αδιακρίτως εναντίον όλων, μπροστά στο εμβρόντητο Δημοτικό του Συμβούλιο.

Είχε προηγηθεί βέβαια η επανάληψη του σεναρίου από το έργο του αρχηγού του ΕΑΜ Θανάση Χατζή  “Η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε”. Με τον δήμαρχο σε ρόλο “Επαναστάτη χωρίς αιτία”, αφού εν τω μεταξύ το μουσικό σχολείο είχε κατοχυρωθει με νόμο στην πόλη της Καστοριάς και όχι στο Βογατσικό όπως  επιθυμούσε διακαώς ο ίδιος...
Αλλά και όπως  τον άφησαν να πιστεύει μέχρι την τελευταία στιγμή τα ανώτερα κλιμάκια, αφού βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να κάνουν την δουλειά τους...

Ανάμεσα στους “επαναστάτες” και μια γνωστή φυγούρα από το παρελθόν, όταν ξεσήκωνε τον κόσμο εναντίον του Μητροπολίτη στην γνωστή διαμάχη με το μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων.

Από τότε όμως φαίνεται ότι άλλαξαν πολλά... Και πιθανόν ο ίδιος να άλλαξε στρατόπεδο, όπως κάθε συνεπής επαναστάτης που ποντάρει στην ασθενή μνήμη των άλλων...

Το φινάλε της υπόθεσης θυμίζει μια κακή απομίμηση της ταινίας “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”.  Μόνο που εδώ ο εμφύλιος ελλοχεύει, προτού αυτοί φύγουν...

Και προτού εμφανισθεί ο “τρελός” Χρήστος Τσαγανέας, για να πει το αμίμητο “Άνθρωποι - άνθρωποι προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;”