Του Δημήτρη Ιατρίδη

Κάθε φορά που μια εθνική μεταρρύθμιση συνδέεται μ΄ένα ιστορικό πρόσωπο, καταλήγει συνήθως σε αποτυχία.

Ο λόγος είναι προφανής. Οι εμπνευστές της μεταρρύθμισης, επιλέγουν πρόσωπα από το ιστορικό πάνθεο, που αποτελούν εγγύηση για το δικό τους εγχείρημα και αποτρέπουν τον κόσμο από κάθε κακή σκέψη..


Το όνομα του πρώτου κυβερνήτη της χώρας Ιωάννη Καποδίστρια, που καθιέρωσε τον πρώτο αυτοδιοικητικό χάρτη της χώρας, πριν την βαυαροκρατία του Όθωνα, ήταν η καλλίτερη εγγύηση για την πρώτη αυτοδιοικητική μεταρρύθμιση, πριν την γερμανοκρατία του Σόϊμπλε!

Οι παλιές κοινότητες εξαφανίστηκαν από τον χάρτη και από την συνείδηση του κόσμου, που τώρα έβλεπε τον εαυτό του ένα βήμα πριν από την πλήρη αστικοποίησή του!
Μια αστικοποίηση όμως, που την πλήρωσε ακριβά, με δαπάνες όπως δημοτικά τέλη και αυξημένα τέλη ύδρευσης, τα οποία για πρώτη φορά εμφανίστηκαν στο σκέλος των εξόδων του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Παρόλα αυτά, δεν υπήρξαν σοβαρές αντιδράσεις στις συνενώσεις  των παλιών Κοινοτήτων,  με ομοειδή χαρακτηριστικά.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, ο κεντρικός σχεδιασμός των Δήμων, να ενισχύσει την ισόρροπη ανάτπυξη όλων των οικισμών της περιφέρειας, που εκπροσωπούνταν ισάξια στα κεντρικά Δημοτικά Συμβούλια.
Ενώ οι πακτωλοί των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, μπορούσαν να αμβλύνουν όλες τις ανισότητες που θα προέκυπταν στην πορεία. Αυτό όμως δεν εμπόδισε να δημιουργηθούν ισχυρά κέντρα εξουσίας στις έδρες των νέων Δήμων, που με την σειρά τους ανέδειξαν τους νέους “τοπάρχες”, οι οποίοι στην εποχή του πρώτου κυβερνήτη της χώρας ονομάζονταν “κοτζαμπάσηδες”.

Είναι τα ίδια πρόσωπα  που αποφάσισαν να “δολοφονήσουν” τον δέυτερο “Καποδίστρια” και να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, με ακόμα μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσιών στα κέντρα αποφάσεων των νέων διευρυμένων Δήμων και κυρίως των Περιφερειών, που επανέφεραν τα μεσαιωνικά “φέουδα” στο μοντέλο διοίκηση της ελληνικής επαρχίας.

Αυτή την φορά επέλεξαν το όνομα του αρχαίου έλληνα αρχιτέκτονα Καλλικράτη, για τον νέο σχεδιασμό, που υπήρξε και ο πρόδρομος των μνημονίων και της οικονομικής υποταγής της χώρας στους ξένους!

Ο δεύτερος βαθμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπήρξε ο καλύτερος μηχανισμός ελέγχου όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας από τους δανειστές.
Ενώ οι διευρυμένοι Δήμοι, όπως ο Δήμος Καστοριάς και Άργους Ορεστικού εδώ στο νομό, βρέθηκαν αντιμέτωποι από την πρώτη στιγμή, μ΄ ένα ετερόκλητο μωσαϊκό κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, στους πρώην Καποδιστριακούς Δήμους, που είναι αδύνατο να γεφυρωθούν με τα  πενιχρά μέσα που διαθέτουν.

  Αντίθετα, ο ανταγωνισμός που αναπτύχθηκε μεταξύ κέντρου και περιφέρειας στους Καλλικρατικούς Δήμους, με ιδιοτελή κίνητρα τις περισσότερες φορές, αποτυπώνεται πολύ εύγλωττα στις συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων, προκαλώντας δυσλειτουργίες στους Δήμους.

Αν σ΄ όλα αυτά προστεθούν ο συγκεντρωτισμός και η γραφειοκρατία, αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής δημότης, ότι μπορεί το πείραμα με τον “Καλλικράτη” να απέτυχε, ο στόχος όμως αυτών που τον επέβαλαν, επέτυχε πλήρως....