Χρονογράφημα του Χρήστου Γιούτσου

  Τον τελευταίο καιρό, κυρίαρχο θέμα στις τηλεοπτικές μας οθόνες, είναι η “οικονομική κατρακύλα” που έχει πάρει η πατρίδα μας. Οι “ειδήμονες” λένε και ξαναλένε χίλια δύο πράγματα δευτερεούσης και τριτευούσης σημασίας - για τους λόγους αυτής της οικονομικής συμφοράς - και αποκρύπτουν την σημαντικότερη αιτία.
Γιατί το κάνουν;

Μα γιατί τα περισσότερα κόμματα και οι εκπρόσωποι τους ψήφισαν και στήριξαν, την γεννησιουργό αιτία, αυτής της κρίσης.
Ποιά είναι αυτή;
Η συνθήκη του Μάστριχτ βεβαίως.
Η συνθήκη αυτή που ψηφίστηκε το 1992 και που μεταξύ άλλων δίνει τις 4 απεριόριστες ελευθερίες στο κεφάλαιο. Είναι αυτές οι ελευθερίες που οδήγησαν την χώρα μας εδώ, πάνω σ΄ αυτές διαλύθηκε οικονομικά η Ελλάδα μας και γίνανε οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.
Τις αναφέρω εμπεριστατωμένα και τις τέσσερις:
1) ΚΙΝΗΣΗ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΩΝ
Είναι  η ελευθερία κάθε κεφαλαιοκράτη να εισάγει εμπορεύματα από  κάθε σημείο του πλανήτη ανεξαρτήτως ομοειδών προϊόντων εσωτερικής παραγωγής για την αύξηση του ασύδοτου του εμπορικού του κέρδους.
Αποτέλεσμα είναι η καταδίκη της εγχώριας αγροτικής (και όχι μόνον) παραγωγής απούλητων προϊόντων και η αυξανόμενη φτώχεια των αγροτών και των συναφών επαγγελμάτων.
2) ΚΙΝΗΣΗ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ
Είναι η ελευθερία κάθε κεφαλαιοκράτη να μετακινεί τα κεφάλαιά του εκεί που υπάρχει φθηνότερο εργατικό δυναμικό.
Αποτέλεσμα: Να στοιχίσει στην Ελλάδα, την μεταφορά επιχειρήσεων στις γειτονικές βαλκανικές χώρες (και όχι μόνον) με την επιδότηση μάλιστα του επισήμου κράτους μας. Επακόλουθο ήταν και είναι,  η παραγωγική κρίση της χώρας, να διογκώσει την ανεργία. Εδώ μπαίνει και ένα ερώτημα. Που βρίσκεται ο πατριωτισμός;
3) ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ
Είναι η ελευθερία της γραφειοκρατίας του κράτους, να μετουσιώνει τις υπηρεσίες της από χώρα σε χώρα, για να ξεπερνιούνται οποιαδήποτε εμπόδια στην απρόσκοπτη κερδοφόρα λειτουργία της κεφαλαιοκρατίας.
Αποτέλεσμα: ήταν και είναι η καταδίκη των ελληνικών κρατικών υπηρεσιών σε διεκπεραιωτή των αποφάσεων της ευρω-ενωτικής μεγαλοαστικής γρα- φειοκρατίας των Βρυξελλών, με την εταιρική συναίνεση της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας.
4) ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Είναι η ελευθερία των κεφαλαιοκρατών να εισάγουν πληθυσμούς αθλίων εξανδραποδισμένων εργατών για την διασφάλιση φτηνού εργατικού δυναμικού σε επίπεδο δουλεμπορίου.
Αποτέλεσμα: ήταν και είναι η διάλυση του περιορισμένα οργανωμένου ελληνικού εργατικού κινήματος, η αύξηση της ανεργίας, η υπονόμευση έως κατάργηση κανόνων της εργατικής νομοθεσίας, η εμφάνιση δουλεμπορικών γραφείων ενοικιάσεως εργαζομένων και δουλεμπόρων εργολάβων με την παράδοση κρατικών υπηρεσιών.
Οι τέσσερις λοιπόν “ελευθερίες κίνησης” της Συνθήκης του Μάστριχτ και ιδιαίτερα η τελευταία, απαραίτητες για το κεφάλαιο, συντέλεσαν στην σημερινή άσχημη κατάσταση της οικονομίας που την πληρώνουν όλα τα λαϊκά στρώματα.
Αποτελούν την βάση της μεθοδευμένης κεφαλαιοκρατικής επιβολής, με την λεγόμενη “πολυεθνική”, “πολυπολιτισμική” χαβούζα, που μετέβαλε την χώρα μας σε απόπατο της Ευρώπης.
Ενώ η ίδια συνθήκη χρησιμοποιείται και ως φόβητρο μεταφοράς των εναπομεινασών ελληνικών επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες με φτηνότερο εργατικό δυναμικό.
Και καλά, οι πολιτικοί και τα κόμματά τους που ψήφισαν αυτήν την συνθήκη “δεν λένε κουβέντα”. Οι δημοσιογράφοι όμως και οι ειδικοί επιστήμονες, που ξεύρουν όλην την αλήθεια, γιατί  την κρύβουν;
Μήπως και αυτοί προσπαθούν να παίξουν το παιχνίδι κάποιων;
Αν όχι,... τότε γιατί;
“Γιατί περί άλλων τυρβάζουν!!!”.